Ingrid van den Berg

Groot worden doet pijn he... Deel 2

2011-02-27T16:15:00.003+01:00

Gisteren was het dan zover! Ik heb de leeftijd van eenentwintig jaar bereikt. Ik voel me anders dan twee dagen geleden, maar dat ligt niet aan het feit dat ik verjaard ben! Ook wel weer een beetje. Het werd gewoon tijd dat ik een aantal keuzes ging maken. En die heb ik gemaakt. Een daarvan heb ik alweer aangepast (stoppen met roken is minderen met roken geworden, max tien sigaretten per dag), maar in mijn andere keuzes zal ik dit keer doorzetten.

De laatste week als twintigjarige was een bizarre week. Een fantastische week, dat wel. Misschien dat ik dan nu mijn puberteit af kan gaan sluiten! Ik heb nog wat dingentjes geprobeerd, nog een keer onverstandig teveel geld uitgegeven (ik heb een heel lief neefje gekregen en hij verdiende natuurlijk het beste van het beste!) en mijn oudjaarsavonds was super gezellig. Om half twaalf lag ik al knock-out in bed!
Soms is het best lastig soms om met al die verantwoordelijkheden om te gaan, maarja er is niemand anders die mijn huur zal betalen. Ik moet wel. Maar toen een belangrijk iemand mij gisteren een jonge vrouw noemde, wilde ik dat eigenlijk nog niet horen.

Dan ga ik nu genieten van andere leuke dingen! Morgen ga ik beginnen met de eerste nieuwe adrenalinekicks! Ik ga van glijbanen glijden die harder dan zeventig kilometer per uur gaan, waarin je word afgeschoten of waarvan je op zeven meter hoogte het water in valt! Ik heb er zin in! En als ik dan ook nog eens bedenk dat ik over vier weken met mijn gat in Berlijn zit... Komt het helemaal goed!

2011-02-20T12:50:00.000+01:00

Ik wil je niet meer zien…
Wat?
Het doet teveel pijn.
Hoe bedoel je?
Begrijp mij alsjeblieft gewoon, zonder woorden.
Sorry hoor, maar je zegt dat je me niet meer wilt zien en ik moet maar raden naar de reden?
Je onvoorwaardelijke liefde, ik kan daar niet mee omgaan. Ik wil mijn grenzen verkennen, door die van anderen te raken.

'Groot worden doet pijn he...'

2011-02-13T22:00:00.002+01:00

'Valt wel mee, mam! Groot worden doet niet zo heel erg pijn.' Een conversatie tussen moedertjelief en mij,vanmorgen toen ik aan het werk was. Ik had gesmst of ik 's middags thee kon komen drinken, maar helaas! Ouders hadden andere plannen. Op bezoek bij mijn jongste broertjelief. Vandaar dat mams zei; 'Groot worden doet pijn he...'! Omdat we allemaal een eigen weg zijn ingeslagen. Volgens haar houd ik graag controle op haar leven, nonsens. Ik weet alleen graag wat ze doet en als ik daarin mee kan denken vind ik dat leuk. Helemaal als het aansluit op mijn leven. Broertjelief vroeg mij ook te komen. Toen deed groot worden helemaal geen pijn meer.

Dit gesprek volgde een paar uur later;

'Mam.. Ik heb de hele al week zo'n buikpijn...'
'Misschien moet je wat minder alcohol drinken...'
'Hoe kom je daar nou bij?!' Antwoordde ik verontwaardigd.

Tsja, groot worden doet soms wel pijn mama.

Vertellen

2011-02-12T21:06:00.000+01:00

Eigenlijk kan ik niet goed schrijven. Ik kan namelijk geen lange verhalen vertellen. Soms vind ik het onderscheid lastig te maken tussen hoofd- en bijzaken. En op deze manier worden mijn verhalen, of ik nu schrijf of praat (bijzaak?), erg lang. Of ongecontroleerd. Verward. Ongestructureerd. Meestal maak ik me er niet druk om, maar op andere momenten dan hoor ik mezelf praten alsof ik naar een film kijk. Dan ben ik weggevlucht omdat ik mezelf verlies in het verhaal. Dat wilde ik graag even vertellen. In het kort!

Heb jij dat ook, dat je het soms lastig vind jezelf te verwoorden terwijl je dat altijd het liefste deed? Dat je volgens je moeder vroeger niet echt speelde, maar vooral wilde kletsen en theeleuten, maar het af en toe toch best moeilijk blijkt te zijn?!

Mooi, dan ga ik nu mijn nagels knippen.

De wijde wereld in...

2011-02-11T20:45:00.000+01:00

Vorig jaar heb ik in april het ouderlijk huis verlaten en ging ik bij mijn middelste broerlief wonen. Broerlief ging uit huis toen ik een jaar of dertien, veertien was en ik zag hem voor die tijd niet erg vaak. Ineens dagelijks bij elkaar zijn bleek niet eens slecht te bevallen. We hadden het leuk samen en lieten elkaar met rust wanneer het nodig was. Zeveneneenhalve maand hebben we samen gewoond en vandaag woon ik precies een maand helemaal alleen. Tijd om wat uitgebreider in te gaan op het zelfstandige leven en mijn huisje natuurlijk.

Toen ik thuis woonde ging het niet altijd helemaal goed met mij. Ik verloor mezelf in bepaalde obsessies en probeerde op alles controle te houden. Wat niet altijd lukte. Mijn hoop was altijd dat als ik volwassen zou worden, het allemaal wel over zou gaan. Over twee weken ben ik jarig en bereik ik de leeftijd van eenentwintig jaar. Ik ben dan negen maanden verantwoordelijk voor mezelf, maar het zijn nog wat ruwe wegen die geslepen moeten worden. Tot nu toe bleek mijn hoop wat ongegrond. De een helpt me om inzicht te krijgen in mijn financiële situatie en krijgt talloze berichtjes waarin ik vertel hoe stom het allemaal wel niet is. Met anderen maak ik ruzie en van sommigen neem ik afstand. Ik ben opnieuw aan het zoeken naar mijn grenzen en onderzoek hoe hoog de pieken en dalen kunnen zijn. Hoort erbij, zullen we maar zeggen. Een van mijn wensen was altijd om me door iets mee te laten slepen, daar mijn tijd en geld in te stoppen. Mijn aandacht. Maar eigenlijk kom ik tot de conclusie dat het een wens is, die allang vervuld is. Ik laat me al jaren door van alles meeslepen.

Halvewege november vorig jaar begon het te kriebelen, ik wilde mijn eigen huisje. Geen rotzooi meer van mijn broer. Daarnaast lag er een druk van buitenaf, in mei moest ik sowieso ergens anders wonen. Dan zou de flat weg gaan. Ik sprak met iemand op mijn werk die toevallig wist dat er boven een winkel in het centrum van Ede een plek vrij was. In totaal ongeveer dertig vierkante meter, maar wel een eigen keuken, een eigen badkamer en eindelijk een tafel om aan te eten. Het heeft vier weken lang al mijn aandacht gehad; ik had een to-do lijst met minstens vijventwintig punten. Onder andere een plafond erin zetten en een vloeg leggen. Gelukkig hoefde ik dat niet zelf te doen en had ik hulp, maar organiseren is ook best lastig voor iemand zoals ik. Chaotisch en een conrole-freak zijn tegelijkertijd is heftig soms. Ook voor anderen. Regelmatig heb ik mijn vader of broer uitgescholden of tegen ze geschreeuwd. Ook midden in bouwzaken. Dan zei ik dat mijn vader niks begreep van mij en was ik zo kwaad dat er speeksel met de woorden mee kwam. Terwijl er vreemden bij waren. Ik voelde me dan soms weer een kleuter van vijf jaar oud. Maar mijn papa werd nooit boos, toch pap?! Want ook al werd ik onuitstaanbaar, ik ben wel lief als ik boos ben. En hij weet zelf ook dat hij af en toe een betweter is (wat in het geval van bouwzaken ook wel een beetje terecht, in vergelijking met mij dan...)

Op een regenachtige woensdagavond ben ik verhuisd. De nacht ervoor kon ik niet slapen van de opwinding en de nacht erna ook niet. Ik wilde uitpakken en inrichten maar vierentwintig uur nadat ik over was gegaan, stond alles op zijn plek. De dag erna begon ik aan een werkweek van vijftig uur. Ik ben er nu nog van aan het uitrusten.

In mijn vorige logje kreeg je een indruk en meer kan ik er ook niet over vertellen, het is gezellig geworden. Mooi. Rustiger dan ooit. Ik geniet van mijn eigen relaxplekjes. Het bed, de eettafel, mijn badkamer! Als ik na een lange dag thuis kom, voelt het als thuis komen. Ik zie altijd wel mensen op straat, hoor en zie de trein en de klokken van de kerk. En een dag alleen zitten, vind ik helemaal niet vervelend. Ik probeer structuur te krijgen, houd het netjes en werk ondertussen voor mijn onderhoud. En in de chaos van de dag, de verwarring van mijn nachten, heb ik nog een hoop werk aan de winkel. Er moeten nog plintjes komen en de kozijnen moeten nog geschilderd worden. Ik moet wat stabieler worden en jou werkelijkheid moet ook die van mij worden.* Voordat ik echt de wijde wereld in kan gaan.

* Namelijk net als iedere burgelijke Nederlander; Van een zwarte hond, maar een grijze muis en vervolgens een witte ijsbeer te worden die rollebolt over en door een palet van olieverf.

Eigen huisje!

2011-02-10T23:27:00.000+01:00

Sinds een aantal weken woon ik in mijn eigen huisje, midden in het centrum van Ede. Ideaal! Er zijn nog een aantal kleine dingen die moeten gebeuren, maar dat komt wel! Eerst maar eens genieten van het feit dat ik niet meer de tandpasta van mijn broer in de wasbak aantref, geen etensresten meer van anderen in de keuken en niemand die de woonkamer nog overhoop trekt! Hier een impressie:

2011-02-05T19:00:00.001+01:00

Ik ben gister al ontwaakt,
maar vandaag nog niet gaan slapen.
Het licht zette het donker,
op al mijn dagen.

Mensenwerk niet sexy

2010-09-02T14:05:00.000+02:00

Zo af en toe neem ik een kijkje op de website http://www.zorgwelzijn.nl/. Deze website is bedoeld als platform voor sociale professionals. Dat is grappig, want daar vallen zo ongeveer alle beroepen onder als het gaat om werken mét mensen. Slim, want zo bereiken zij grotere groepen! Af en toe staat er wat leuks op deze site, iets wat ook degelijk relevant is. Soms bieden ze onderwerpen aan door middel van een column, om over na te denken. Voor mijn werk met verstandelijk gehandicapten en in het persoonsgebonden budget, is het af en toe zeker handig. Het maakt mij bewust van mijn visie en mijn motivatie. Waarom doe ik dit werk eigenlijk?

Goed, to the point. Mensenwerk is niet sexy, schrijft Dick Hooimeijer. Niet omdat hij dat vind, maar omdat onze maatschappij zo ingesteld raakt. Vindt Dick. Er schijnt een leegloop te zijn bij opleidingen tot social worker, de bezieling voor andere mensen daalt en ook in de politiek word er alleen gepraat over geld. Zegt Dick. En wellicht, zit er een kern van waarheid in. Toch doelt hij specifiek op jongeren.

De generatie waarin ik opgroei is er een van de ik-cultuur. Als ík maar krijg wat ik wil, als ik maar genoeg bereik om succesvol te zijn, als ik het maar leuk heb. Individualistisch zijn wij tieners en twintigers. Tegelijkertijd leven wij meer dan ooit in het westen is voor gekomen in een wij-cultuur. Vrienden zijn belangrijk en de groep waarin wij leven. Misschien willen wij ook wel meer dan ooit bij een groep horen. Als tegenhanger van deze ik-cultuur. Samen één-ik zijn. Maarja, wel met onze vrienden en niet met gekken en lammen.

Ergens klopt het denk ik. Jongeren zijn meer dan ooit bezig met wat nou eigenlijk "hip" is (dit woord mag ik van mijn moeder niet gebruiken... schijnt ouderwets te zijn) en ook wat voldoening biedt voor henzelf. Als het maar stoer is en we er geld mee kunnen maken. Oh en tegelijkertijd willen we ook uitdaging en persoonlijke ontwikkeling. Dat is waar. Meestal dan. Maar, ik denk ook dat jongeren van nu zich kwetsbaarder durven op te stellen dan ooit. Taboe's worden doorbroken en jongens die huilen is allang geen issue meer. Tegenwoordig is dat "metro". En over dat mensenwerk; het is niet sexy en vast ook niet hip. Ik heb de indruk dat multiamediale creatieve beroepen ook echt de voorkeur hebben.

Sociaal werk krijgt inderdaad een leegloop. En het klopt ook dat het met bezieling te maken heeft. Jongeren vinden namelijk dat zij overal recht op hebben, maar zijn echt niet te beroerd omdat anderen ook te gunnen. En daar gaat het mis. Neem bijvoorbeeld verpleeghuizen; omaatjes van tachtig die een hele ochtend in ontlasting moet zitten vanwege werkdruk en bezuinigingen. Nee, daar kunnen we niet gepassioneerd voor raken. En niet vanwege omaatje.

Lees het artikel van Dick Hooimeijer hier: http://bit.ly/c7wm3G

Frustrerend: Lompe boer(inn)en tijdens dé week.

2010-08-29T17:42:00.000+02:00

Er zijn dingen die mij frustreren, maar op sommige dagen raak ik sneller gefrustreerd dan op andere dagen. Dat is iets persoonlijks, iets wat gemiddeld een week duurt... Niet iedereen heeft er last van, maar ik wel.

Regelmatig ga ik uit. Arnhem en Utrecht zijn mijn favoriete plaatsten om te feesten. Leuke tenten en alles is wat losser dan in Ede. Daar heerst niet het motto; "Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg."
Ede en ik gaan eigenlijk niet samen, niet om echt te feesten. Een drankje drinken, gezellig kletsen of een beetje mensen kijken kan prima, maar meer eigenlijk niet. Als je danst, bekijkt en beoordeeld iedereen elkaar. Meer dan in de grotere plaatsten. Je komt ook altijd bekenden tegen en dat kan leuk zijn. Meestal is dat het niet.

Veluwe

De lompe boeren dus. In Ede hebben wij ieder jaar dé Heideweek. Dat moet een geweldige week zijn, omdat het toch zó geweldig is dat wij op de Veluwe wonen! Prachtig al die heide, die paarsje bloempjes. Nee, echt! Alleen een gemiddelde bewoner van de Veluwe komt er zelden. Tijdens deze week zijn er concerten (waar je voor moet betalen), zijn er marktjes en valt heel Ede samen. Niet dus.

Vertrouwensoefening

De Heideweek is dé week waarin ik sneller gefrustreerd raak. Zoals ik al zei, niet iedereen heeft er last van, maar ik dus wel. Het plein, waar al onze tentjes en kroegjes zitten, puilt 's avonds uit. Van boeren. Boeren uit Ede en omgeving. Lunteren en Harskamp bijvoorbeeld. Zij dragen van die boeren doekjes om hun nek en sommigen dragen vesten met daarop de zin; "Ik kom uit Lunteren." En echt hoor, het zijn ook maar gewoon mensen, alleen... Sommige zijn zo lomp (ook Edenaren dus)! En wie het niet zijn, die worden het wel door de drukte én de drank. En dat heeft gevolgen. Het zit namelijk zo, waar je ook staat, je hebt het gevoel alsof je een vertrouwensoefening aan het doen bent. Misschien ken je deze oefening wel, je laat je vallen en vertrouwd erop dat je word opgevangen door de persoon die je achter je staat. Het verschil is alleen dat je op deze avonden je niet laat vallen, maar dat je geduwd word. Omdat mensen niet uitkijken, omdat zij schijt hebben aan anderen. Bang te zijn om te vallen hoeft trouwens niet, want er staat altijd wel iemand achter je. En als dat niet geval is dan staat er wel iemand op je tenen (met klompen of kisten), waardoor je simpelweg niet verder naar achteren kúnt vallen. Dat is zo'n beetje mijn beeld van de Heideweek en het frustreert me, want de lol gaat er namelijk snel vanaf als je het idee hebt dat je overal blauwe plekken krijgt. Vorig jaar tijdens de Heideweek heb ik hierdoor al eens wat woorden gehad met iemand... Dus toen ik gisteravond de neiging voelde om af en toe een gemeen elleboogje naar achteren te slaan, besloot ik maar om naar huis te gaan en zo eindigde mijn zaterdagavond al om één uur 's nachts. Ook eens gezond.

Volgende week maar weer Utrecht of, omdat dé week nu voorbij is, toch maar weer in Ede een nieuwe poging wagen?

Alice in Wonderland

2010-08-26T22:35:00.000+02:00

Wie kent het verhaal niet van Alice in Wonderland? Een meisje dat aan het water zit, terwijl haar zus een boek leest. Alice ziet een wit konijn en volgt het konijntje. Door de holen van het konijn komt zij in een andere wereld terecht. Een wonderland. Een wereld waar andere wetten gelden dan in die van ons. Een wereld waarin zij bizarre dingen meemaakt. Later ontwaakt zij uit een slaap en blijkt alles een droom te zijn.
Alice in Wonderland is het voorbeeld van het kind dat nog in ons zit, dat wij nooit kwijt willen raken. Haar oneindige fantasie, haar nieuwsgierigheid en naïviteit. Jammer genoeg is de werkelijkheid anders. Wij leven in kaders om controle te houden op ons leven. Fantaseren doen wij niet, want wij mogen de realiteit niet uit het oog verliezen. Wij zijn wantrouwend. Onze nieuwsgierigheid is veranderd in een drive om kennis te vergaren, zodat wij slimmer lijken, beter lijken. Perfecter lijken.

Kinderboek

Het boek is geschreven voor kinderen, maar is anders dan alle andere kinderboeken. Het draait in dit boek om taalspelletjes en dubbelzinnigheden. In het boek zitten veel dialogen en het draait om (on)logica en (on)zin.

Uitspraken

Er zijn veel mooie uitspraken in het boek (of film) die ons aan het denken kunnen zetten. Neem de volgende;

"If I had a world of my own, everything would be nonsense. Nothing would be what it is, because everything would be what it isn't. And contrary wise, what is, it wouldn't be. And what it wouldn't be, it would. You see?"

Dicht bij jezelf blijven

In de wereld van Alice kan alles, mag alles en gebeurt ook alles. Zij kan ons leren, of in elk geval leert ze mij, dat we moeten nadenken over het feit of wij ons wel volledig willen aanpassen aan anderen. Of wij mee willen doen aan een wereld waarin wij hard moeten zijn en waarin kwetsbaarheid een zwakte is. Het leert mij dat het goed is om je terug te trekken in een wereld van taal, van fantasie om even niet groot te lijken. Of om even niet te denken aan alle irritante mensen in ónze wereld. Om op die manier dicht bij mijn eigen gedachten en gevoelens te kunnen blijven, zonder mij te laten beïnvloeden door anderen. Misschien kan ik dan bijvoorbeeld betere keuzes maken.

Mogelijkheden

"Alice lachte. 'Je kunt geen onmogelijke dingen geloven.' 'Nou dan heb je niet veel geoefend,' zei de koningin. 'Toen ik jouw leeftijd had, deed ik het elke dag een halfuur. Soms heb ik wel zes onmogelijke dingen geloofd al voor het ontbijt.'"

Laat ons denken in mogelijkheden, in plaats van in beperkingen!

Het nieuwe wapen tegen vet

2010-08-24T20:31:00.000+02:00

Op internet las ik een opmerkelijk bericht over een nieuw wapen tegen overtollige kilo's. De ontworpen machine is ontwikkeld door Hardvard University en Massachusetts General Hospital. De bedoeling is dat deze machine vetcellen vernietigd door ze te bevriezen. Dat vet aangepakt kan worden door hitte is langer bekend, dus dan kan het andersom toch ook?! Wat blijkt? Het is zelfs effectiever...

Toekomst

Tests hebben aangetoond dat na één behandeling minstens vijfentwintig procent vet kan verdwijnen op de buik, rug, en heupen. Grotere lichaamsdelen, zoals de dijen of de benen lijkt vooralsnog lastig te zijn. Daarom word er nog gewerkt aan de machine, zogeheten "Zeltiq", om ook dit in de toekomst mogelijk te maken.

De Zeltiq brent de vetcellen tot nul graden, waardoor deze bevriezen en dood gaan, maar het huidweefsel wel intact blijft! Hoera! Geen littekens meer en geen maagverkleiningen meer zonder ernstig medische gevolgen! De vetcellen worden door het lichaam, zo schijnt, op natuurlijke wijze afgevoerd en opgeruimd. Dit neemt wel enige tijd in beslag. Het eerste resultaat is dan ook pas te zien na twee of drie maanden.

Kritisch

Hier en daar klinken wat kritische geluiden, het zou namelijk wel schadelijk zijn voor je lichaam om zoveel cellen tegelijk af te moeten voeren. Ons lichaam is hier namelijk niet op ingesteld... Verrassend!

Idioot

Het lijkt mij beter dat het geld en energie anders gebruikt word. Niet voor idiote machines, maar voor preventie tegen obesitas. Voor onderzoek naar het (psychische) ontstaan van obesitas. Voor mogelijke behandelingen, zonder operaties en rare machines of in elk geval een combinatie daarvan! Want een mens is niet alleen zijn lichaam. Al heeft het ontstaan van obesitas niet altijd een psychische oorzaak, ernstig overgewicht doet wel iets met je psyche. Of zie ik dat verkeerd?

Bore-out

2010-08-23T21:23:00.000+02:00

Dat teveel spanningen en druk in je leven kan leiden tot een Burn-out is ondertussen bij de meesten wel bekend. Maar er is nu ook een tegenhanger van de Burn-out, namelijk de Bore-out. Deze aandoening geeft dezelfde klachten als een Burn-out. Zoals: lusteloosheid, slapeloosheid, frustratie, irritatie, een laag zelfbeeld, verminderde/verhoogde eetlust. De symptomen kunnen samen gaan met lichamelijke klachten: hoofdpijn, steken in de hartstreek, spier- en gewrichtspijn.

De Bore-out wordt ook wel vervelingsziekte genoemd. Wanneer de werkdruk te laag is, er een gebrek aan uitdaging is of wanneer je niet geïntresseerd bent in je werk, kan je hier last van krijgen. Dat word oppassen geblazen, want dat betekend zoeken naar een middenweg. Naar balans, hét woord van deze tijd. Het is dus belangrijk om zowel over- als onderbelasting te voorkomen. Sommige mensen raken bijvoorbeeld onderbelast als zij een baan blijven aanhouden omdat dat zekerheid, rust en stabiliteit bied.

Mensen met een Bore-out zoeken vaak op hun werk, naar werk. Wanneer ze zien dat de baas langskomt, doen ze gauw alsof ze werken omdat zij zich anders schuldig gaan voelen. Zij willen zich verantwoorden tegenover anderen binnen de organisatie. Want heel Nederland is druk, heeft haast en zij kunnen tijdens werktijd spelletjes spelen op de computer.

Een interessant fenomeen, vind ik het. Wanneer ik zoiets hoor, moet ik altijd denken aan mijn grootouders. Zij zaten toch ook niet te zeuren? Maar uit ervaring weet ik dat te weinig uitdaging op de werkvloer erg lastig is. Met enige regelmaat werk ik voor een cliënt, die ik een-op-een begeleiding bied. Bij relatief korte diensten, heb ik het prima naar mijn zin. Draai ik een dienst van vierentwintig uur, dan ga ik mij wel vervelen of word ik de routine zat. Hier en daar snap ik het dus. Gelukkig werk ik ook op woongroepen, waar wel uitdaging is!
Aan de andere kant ligt de passie die je hebt voor je werk, de enthousiasme en de uitdagingen niet alleen bij je werkgever, maar ook bij jezelf. Ik vind dat als je werk niet volledig geeft wat je nodig hebt, je altijd zelf nog kan beslissen wat je daarmee doet.

Ook naast het werk liggen er genoeg uitdagingen op ons te wachten!

Shirin Ebadi

2010-08-22T19:26:00.000+02:00

De tweede vrouw die ik onder de aandacht wil brengen in mijn reeks "Pittige tantes" is Shirin Ebadi. Zij is geboren in 1947 en komt uit Iran. In 2003 heeft zij als eerste vrouwelijke moslim en als eerste persoon uit Iran een nobelprijs gewonnen. En niet zomaar eentje; de Nobelprijs voor de vrede! Dit omdat zij zich inzet voor de rechten van vrouwen, kinderen en vluchtelingen.

Shirin Ebadi groeide op in een intellectueel gezin in Teheran. In 1965 ging zij rechten studeren en in 1969 kreeg ze een positie als rechter, als eerste vrouw in Iran. Na de Islamitische revolutie is 1979 mocht ze dat ambt niet meer vervullen. Pas in 1993 kon ze weer aan de slag, ditmaal als advocaat.

Het regime in Iran was niet blij dat zij de nobelprijs kreeg. Toch heeft ze een lange tijd over de hele wereld lezingen kunnen geven. Helaas wordt ze de laatste twee jaar weer systematisch tegengewerkt, geïntimideerd en bedreigd. De Nobel-medaille is haar afgenomen.

Quote: "Change in Iran must come peacefully and from whitin."

Een dappere strijdster dus!

Pippi Langkous

2010-08-16T22:08:00.000+02:00

De afgelopen jaren heb ik meiden en vrouwen ontmoet die in de knoop zaten met zichzelf. Vrouwen met een negatief zelfbeeld, vrouwen die zichzelf wegcijferen en vrouwen die het moeilijk vinden om een eigen identiteit te ontwikkelen. In het dagelijks leven zie ik dit ook om mij heen, bij vriendinnen, collega's en ook bij familieleden. Om nog maar te zwijgen over mezelf.
Het onderwerp komt vaker aan de orde. Er zijn bijvoorbeeld genoeg boeken geschreven over vrouw-zijn en hoe dit door vrouwen beleeft word. Ik ga dit onderwerp niet verder uitdiepen, maar wil wel iets anders. Namelijk kijken naar vrouwen waar wij misschien iets van kunnen leren. Vrouwen die strijden, vrouwen met een eigen autonomie.

De eerste die ik aan bod wil laten komen is de bekende Pippi! Pippi Langkous is de hoofdpersoon in een boek voor kinderen van Astrid Lindgren. Het boek is verfilmd, er zijn musicals op gebasseerd en televisiesseries van gemaakt. Hoe kan het dat Pippi zo populair is bij kinderen én volwassenen?

Pippi is een jong vrijgevochten meisje. Haar vader is piraat en koning van het eiland Taka-Tukaland, haar moeder woont in de hemel. Pippi woont in Villa Kakelbont met haar aapje meneer Nilsson en haar paard Kleine Witje. Bovendien is Pippi schatrijk en heel erg sterk. Naast haar wonen haar vriendjes Tommy en Annika, waar Pippi veel avonturen mee beleefd.

Pippi heeft een eigenzinnig karakter. Ze is onaangepast en mondig. Hard nodig om de Annika's van deze wereld een beetje wakker te schudden. Pippi word steeds lastig gevallen door morele types in haar woonplaats, die vinden dat Pippi alleen liefdevol kan opgroeien in een gezin. Pippi trekt zich hier niets van aan en gelukkig maar! Hoe kan ze anders vliegende auto's besturen en zeerovers overwinnen? Niets is te groot of te zwaar voor Pippi! Ze heeft pit, is levendig en krachtig.

Een bekende uitspraak van Pippi is; "Twee maal drie is vier, wiedewiedewiet en twee is negen. Ik richt de wereld in, wiedewiede naar mijn eigen zin." Ik bedoel maar!

Atheïst vs. Christen

2010-08-14T19:09:00.000+02:00

Gisteravond (of eigenlijk vannacht) had ik een gesprek met mijn broer en een vriend van hem; over het geloof. Mijn gesprekken gaan daar wel vaker over, maar met hen was het een ander gesprek dan dat ik meestal heb. Geen halleluja en gloria... Mijn broer is namelijk niet gelovig. En ook niet een beetje niet, maar hij gelooft dat alles toeval is, niets is van of door hogere machten, er is niks na het leven en de aarde is ontstaan door een oerknal. Volgens hem is alles bewezen en daarmee ook dat de bijbel onzin is. Hij vertelde dat het enige dat nog niet ontdekt is, is hoe het kan dat er zwaartekracht is. Een boeiende converstatie!

Ik ben niet echt natuur- en scheikundig aangelegd, maar kreeg gister een hele uitleg over moleculen, elementen, cellen etc. Ik snapte er geen snars van. Wel had ik op alles wat hij zei een weerwoord, maar dat heb ik heel vaak. Hoe verder het gesprek ging, hoe heftiger het werd. Wij Christenen dachten zelf niet na, maar liepen met massa's mee, volgens hem. Ik vind het wel bijzonder dat broerlief echt vind, dat van de ruim 2 miljard Christenen die er nu leven, er niemand nadenkt.

Hij had weinig ruimte voor mijn opvattingen en als hij of zijn vriend een vraag stelde aan mij, wachtte ze niet op antwoord. Dat is behoorlijk lastig. Soms zijn er mensen die vragen stellen omdat ze écht interesse hebben in wat ik (en andere Christenen) geloven, maar dit was een gesprek waarbij hij mij wilde overtuigen dat alles toeval is. Misschien moet ik toch eens het boek "Ik heb te weinig geloof om Atheïst te zijn" gaan lezen.

Ook ik heb weleens mijn twijfels. Gister zei ik een zin zoals "Stel, hypotetisch gezien, dat God niet bestaat..." Mijn broer zei toen "Diep in je hart weet je Ing, dat God niet bestaat..." Maar bij mij werkt het toch echt andersom. Ook al twijfel ik soms, ook al snap ik niet alles, heel diep in mijn hart, wéét ik dat God wel bestaat. En dat is echt heel fijn.

Complimentje van de dag!

2010-08-09T23:14:00.000+02:00

Vandaag was ik in een winkel iets aan het afrekenen. Niets bijzonders zou je zeggen en dat was het eigenlijk ook niet. Behalve het gesprekje tussen mij en de verkoopster. Terwijl ik haar geld gaf vond ik dat ik wat bot en kortaf reageerde. Zo kan ik soms zijn... Ik zette nog maar even een vriendelijk gezicht op, voor de vorm.
De vrouw lachte vriendelijk terug en zei daarna dat ze mijn haar erg leuk vond zitten! Daar werd ik even helemaal blij van, niet echt vanwege het compliment, maar wel omdat zij aardig deed en mij even een positieve boost gaf! Ik heb wel eerder mee gemaakt dat een vreemde ineens iets positiefs zei over mij en dat is best leuk!

Vanaf vandaag heb ik dus besloten om zelf ook aardiger te zijn tegen vreemden. Niet alleen meer een nepglimlach en een té enthousiaste groet, maar als het even kan ook een compliment :-). Ik hoop dat anderen het ook kunnen waarderen, hoewel, als ik de campagne van SIRE moet geloven... zijn we het niet meer gewend als men aardig doet.

2010-06-27T21:01:00.002+02:00

het omhelst je
of vernietigd
je passie
dooft uit

invloed
onder van
een wapen
soms sterker

dan jij of ik
of wij

gedachten zijn zo
ontzettend

machtig

Zilver

2010-02-01T12:53:00.001+01:00

Onder zilveren sieraden
en twinkelende diamanten
die ik draag
heerst bij sommigen misschien
een vraag, die velen niet stellen.
Is het echt wat ik zie?

Mijn ketting is geregen
door de liefde van kleine dingen
genieten
de ring om mijn vinger
is gezegend door vriendschap.
Leven moet je doen.

Blijven kijken naar roestige plekken
laat de armband niet glimmen
maar nu opgepoetst
en wel of je gelooft of niet
de sprankeling van mijn accessoires
sprankelt elke dag een beetje

meer.

2009-10-17T16:16:00.001+02:00

Als ik tegen je loog,
of je pijn deed,
met mijn onnadenkende woorden…

Als ik je verdriet deed,
als je dacht dat ik,
jou in de steek zou gaan laten…

Als ik je bang maakte,
omdat je dacht dat ik,
de grenzen weer eens kwijt zou raken…

Als ik je boos heb gemaakt,
omdat je wist dat ik,
niet met jou, maar met een ander ging…

Als ik je heb teleurgesteld,
omdat als jij iets vroeg,
ik ‘ja’ zei, maar ‘nee’ telkens deed…

Als ik… als ik… als ik…
Dan kan het nooit meer worden terug gedraaid.

Zij in mijn bestaan

2009-10-03T00:33:00.001+02:00

Ik vecht tegen haar idealen en ijzeren wil,
met haar kan ik niet leven, zij laat mij niet vrij.
Net als zij wankel in mijn licht lijkt te gaan staan,
slaat ze opnieuw haar slag en beslist weer voor mij.

Zij is de bodem van mijn ziel en zal nooit slapen,
niet zelden vraag ik mij af, waar de tijd is gebleven.
Haar bestaan is verweven met het hart van mij,
dagen gaan voorbij, met haar als kern van mijn leven.

Zij ontneemt mij de kracht en geeft de eenzaamheid,
drijfzand is waar mijn voeten door zijn omringd.
Ik heb alles gegeven, meer dan er ooit in mij zat,
Zij hoopt dat ik de weg naar herstel nooit vind.

Maar opgeven is een woord, dat ik niet wil verstaan,
ik blijf met haar worstelen, al is ’t einde nog niet in zicht.
Zij zal niet onsterfelijk zijn en durend over mij heersen,
langzaam maar zeker verliest zij haar aan gezicht.

2009-09-16T00:30:00.001+02:00

Laat mij reizen,
tot ik niet meer verder kan gaan.
Misschien dat ik dan,
de vreugde in mijn ziel kan vinden.
Dat ik mijn mogelijkheden,
Misschien kan verbreden en
beperkingen kan doorbreken.

Los

2009-08-04T12:33:00.000+02:00

Los van de wereld,
Sta ik hier in duisternis,
Nu ga ik zoeken,
Naar wie ik ben.

Liefde als mantel,
Kies ik in dit leven,
Voor ik mezelf,
Niet meer ken.

Ik ga leren genieten,
Zoeken naar mijn dromen,
Vernietig de illusies,
In mijn hoofd.

Het leven laat ik stromen,
Ervaar het als een wonder,
Laat het nu genoeg zijn,
Voor dit moment.

2009-07-14T00:20:00.000+02:00

Overal klanken, stemmen rondom mij heen.
Ik wil wel praten, maar mijn keel geeft geen geluid.
Het is de drukte in mijn hoofd, ik hoor al teveel.
Ik wil het stoppen, maar het geruis zit in mij.

De geluiden sterven af, ik trek mij terug op deze plek.
Ver weg van mensen, die ik niet langer meer wil zien.
Stilte slaat zich om mij heen, als een warme zonnestraal.
Nu ben ik hier, in mijn hoofd met mijn gedachten en gevoel.

Met langzame bewegingen, trek ik mij overeind.
Het is tijd om terug te gaan, naar de angstige werkelijkheid.
Loop met mij mee, terwijl mijn hand word vastgehouden.
Geruis, ik heb je nodig om hier nog langer te kunnen zijn.

Laat me

2009-07-13T16:15:00.000+02:00

Het is een herinnering, ver terug in de tijd,
maar als ik je zie, creëer ik deze weer.
Het vervaagde gevoel, word opnieuw realiteit,
dagen lang word jij nog door mij begeerd.

Ik raak je maar niet kwijt, hier in mijn hoofd,
je blijft mij de passie reiken, zoals ik het heb gekend.
En ik vraag me af, wanneer deze hartstocht dooft,
of blijf ik teren, op dit terugkerend visioen?

Laat me gaan, laat me leven, laat me los,
laat me voelen, laat me vallen, laat me lopen.

Chaos

2009-05-18T06:06:00.000+02:00

Chaos is kleuren buiten de lijntjes, kronkels die door elkaar heen lopen, draden die in de knoop zitten. Niet meer weten wie of wat je bent, wat je wilt. Chaos is een woord met ronden vormen, maar scherpe punten. Chaos is rotzooi, maar creëert helderheid. Chaos is ten volle leven, denken tot de nacht je scheidt van je eigen hoofd. Gedachten die gaan, over alles wat in het diepst van je hart, onbelangrijk is. Chaos is roze, blauw en groen. Met zwarte lijntjes en gele stippen.

2009-05-16T04:16:00.000+02:00

mijn denken is sterk
maar maakt kapot
wat ik lief heb

2009-05-09T23:28:00.000+02:00

ik wil voelen dat ik leef
weten dat om mij heen
alles echt en tastbaar is.

2009-05-08T18:07:00.001+02:00

ik lijd de liefde
teer op het intense houden van
laat je los
maar blijf voelen
wat ik altijd heb gevoeld

2009-04-28T04:16:00.000+02:00

verscheurd
in flarden van leegte
en angst
zwart met wit
gemengd en toch
wilt het niet lukken
om grijs te zijn

er is geen stilte
zelfs geen moment
van rust
de tijd lijkt
stil te staan
maar is nooit
gestopt met tikken

er is geen begin

zelfs geen einde

2009-04-19T21:00:00.000+02:00

grijp mij, laat mij
hier nog even blijven
luister naar mij
erken mij
hou van mij

we spelen een spel van weinig woorden
maar weten wat er word bedoeld
ook als we niets zeggen
worden onze woorden neergestokken
door duizend messen

de leegte die wij voelen
kennen we al jaren lang
we zochten naar iets wat we niet kregen
en geven het nu elkaar

want jij en ik
en zij allebei weten
wat wij missen
maar het word vergeten en veracht

laat het nog zo blijven
voordat ik weer moet gaan
om terug te stappen in kilte
waar mijn mond geen spreken heeft

2009-04-11T23:00:00.000+02:00

Er is geen gevoel, geen hoop, geen wensen, geen verlangen. Geen verdriet, geen woede, geen herinneringen. Er is geen bestaan. Dat zegt het in mij. ER IS GEEN BESTAAN! IK BESTA NIET! De uitspraak van een filosoof 'Ik denk dus ik besta', gaat niet op. Ik denk wel, maar mijn gedachten zijn willekeurig. Net zoals dat mijn hart klopt, ik adem haal, mijn haren groeien. Het gaat vanzelf, ik hoef er niets voor te doen. Zelfs als ik niet gevoed word, om ergens over te denken, denk ik nog de hele dag. Willekeurig, zonder enige controle. Ik besta niet... Wat nu?

2009-04-09T22:47:00.000+02:00

Ze ligt tegen me aan en opeens besef ik het, ze komen haar halen. Weg hier van mij. Omdat zij mij blij maakt, willen ze dat ik haar niet meer kan zien, kan ruiken, kan voelen, kan horen. Net zoals dat ze me altijd achterna zitten, om me bang te maken. Om mij te laten weten, dat ik nooit mag denken, dat ik bestemd ben voor geluk. Ze willen maar een ding, dat kapot-zijn, centraal staat. Waar ik ook ben, overal hangen camera's. Ze willen me zien, zien wat ik doe, horen wat ik zeg. Niet omdat ze me geweldig vinden, maar om me ergens op te kunnen pakken... Zoiets als "alles wat je zegt (of doet) kan tegen je gebruikt worden". Toch stop ik niet. Niet met leven.

Grenzen

2009-03-30T17:03:00.000+02:00

Hoe moet ik grenzen stellen, als ik grenzeloos ben?

-

2009-03-30T16:51:00.000+02:00

ik weet niet meer
mocht ik het geweten hebben
waar ik begin
en waar de rest eindigt

Vast

2009-03-29T23:18:00.000+02:00

dingen die een naam krijgen
worden grijpbaar
en maakt dat ik mij in dit

chaotische en beangstigend
bestaan

staande kan houden

woorden vormen zinnen
en deze zinnen analyseren
gedachten
gevoelens
en de wereld om mij heen
ik kom tot ontplooiing

al deze zinnen
zijn een verlangen
om terug te kunnen halen
wat verloren gaat
Herinneringen worden
toegankelijk

(none)

2009-03-28T15:53:00.000+01:00

Ze kijkt me even aan, op het moment dat ik binnen stap. Met haar blauwe ogen. Haar armen gaan wijd open, haar stem vormt mooie woorden en rennend komt ze op mij af. Ze raakt me aan. Haar lippen zoeken die van mij en haar gezicht verstopt ze in mijn haren. Haar handen grijpen mijn handen en haar geur vermengd zich met mijn geur. Liefde. Voor haar. Van haar. Ze hoeft er niets voor te doen en dát weet ze. Zonder voorbehoud is mijn hart voor haar. Ze haalt de woede uit mijn lijf en leert mij stil te zijn. Ze speelt, ze lacht en maakt de zwaarte licht. Ze weet niet wat ze doet, met mij.

Onderweg

2009-03-26T22:46:00.000+01:00

Ik loop door de trein. Zoekend naar een zitplaats en terwijl ik loop, kom ik door de coupé waar men eerste klas rijdt. De plek waar naar mijn idee, alle zakenmannen, oudere verbitterde vrouwen en jonge stelletjes zitten. De laatste groep, om stiekem intiem te zijn met elkaar, want in deze ruimte, is het vrijwel altijd rustig. Toch, ik kijk naar de mensen die er zitten. Een man valt mij op. Zijn kalende hoofd, een lange grijzige baard, een kapotte broek en een jas met vlekken om zijn zijn magere romp. Rauwrandjes onder zijn nagels. Wat doet deze man, in deze trein, in deze coupé? Uit welke laag van de samenleving komt hij? En waarom, is mijn blik zo kortzichtig, zo bevooroordeeld?

Colondeance

2009-03-21T22:54:00.000+01:00

ik wil weer zweven
tussen de sterren in de nacht
gras en madeliefjes -vergeetmenietjes-
blonde dons en bruine baardharen

ik wil weer dansen
op jouw huid
met vingertoppen
en op jouw woorden
die zeiden hoeveel
jij van mij hield
waar is het
mis gegaan

laat mijn liefde voor jou sterven
samen met jouw liefde
die voor mij gestorven is
en laat ze dan samen
neerdalen in het dodenrijk

dan houden zij
jouw liefde voor mij
mijn liefde voor jou
samen een plechtigheid
en zullen wij beide
daar niet ter plaatse zijn

misschien alleen
op de colondeance